Ik word geïnspireerd door wandelen in de natuur,
gesprekken met vrienden, de Bijbel, lezen, stilte,
creatief bezig zijn en bijzondere ontmoetingen.

Deze woorden staan over mij op deze website. In het achterliggende jaar zonder studie, maar vol mooie ontmoetingen op alle terreinen hierboven benoemd, heb ik onbewust gekozen om de intense studiejaren de tijd te geven om te mogen landen in de vele facetten van  het dagelijkse leven.

Een seizoen van rust en tijd. Een overgang naar een andere fase en afscheid van het dagelijkse gezinsleven met kinderen is aangebroken. Twee  prachtige twintigers staan op eigen benen in hun eigen leefomgeving met een fijne vriendengroep om hen heen. Dit betekent dat er een nieuwe fase voor ons als partners is aangebroken, die naast vertrouwd ook weer nieuw en verrassend is. En ik ben dankbaar om dit te zien en te mogen ervaren.

In januari 2018 hebben we een mooie wandeling in Ootmarsum mogen maken voor het blad Toeractief. in januari 2019 is een van de gemaakte foto’s te zien op de cover van dit blad. De start van een studie tot wandelcoach in januari lijkt een cirkel opnieuw rond te maken.

Wandelen en coachen is een mooie combinatie. Je komt letterlijk in beweging en er valt veel te leren van buiten zijn. Dat stimuleer ik graag! Ik geniet van de prachtige metaforen die de natuur ons laat zien als je hier zelf met een open blik naar kijkt, of er misschien juist op wordt geattendeerd door iemand anders.

Al wandelend kun je een andere richting ontdekken die je daarvoor niet zag. Buiten ben je vrij, kun je bewust de frisse lucht in- en uitademen, nadenken over hoe je je voeten neerzet,  de wind op je gezicht voelen,  de zonnestalen op je rug, de regen die verfrist. Het is het verlaten van een comfortabele plek op een stoel, uit veiligheid van een werkruimte of vertrouwde plek. Ruimte voor het inslaan van een ander pad, zonder haast.

De natuur heb ik ook ervaren als hard en, zo lijkt het soms, meedogenloos. Denk bijvoorbeeld aan hoe diep het gat in de bodem is als een boom is omgewaaid. Maar hoe kunnen bomen ook steunen op elkaar en verder groeien. Hoe hard kan het water voortdurend op keien slaan en daardoor een andere geul maken. En toch steeds opnieuw richt de natuur zich weer op, vaak verassend anders dan voorheen. Krachtige, maar zo op het oog niet zichtbare micro-organisme zijn een bron van herstel voor de omgeving.

Wandelend het gesprek voeren is een dimensie erbij, het brengt je dichter bij de seizoenen en bij jezelf. Wanneer mag ik met jou wandelen?